Hoe je een bootje vindt met nieuwe en oude technieken

Een bootje met een verhaal. Dit bootje heeft er voor gezorgd dat we naar Engeland zijn gegaan.

We hadden een tripje naar Frankfurt gepland. Maar op het laatste moment moesten we de plannen veranderen vanwege een grote beurs, waardoor alle slaapplaatsen bezet waren door mensen met meer knaken dan ons. Dus om vijf voor twaalf moest er een andere bestemming worden gekozen. En dan begint er een brainstorm waarin de mooiste streken en plaatsen voorbij komen. Helaas zijn die niet allemaal haalbaar op zo’n korte termijn.
En dan komt er iemand op het lumineuze idee om naar Engeland te gaan varen. Ieder heeft zijn eigen ideeën over Engeland, en iedereen heeft wel bepaalde beelden in zijn hoofd. Maar na veel vijven en zessen blijkt er één beeld wel bij alle drie in het geheugen te staan. Dat ene bootje. Dat bootje op dat kiezelstrand. Dat bootje wat op de voorpagina stond van een Engels Magazine over fotografie.
Dan beginnen de radertjes te werken. “Die foto hebben we al eens eerder opgezocht”. “Die is genomen aan de Zuidkust”. “Dat is een plaat van een fotograaf met een Nederlandse naam”, die heeft een heel mooi portfolio. Allerlei brainwaves komen voorbij. En het aantal ideeën om de betreffende plek op te zoeken is nog groter. Totdat er een slimmerik zich realiseert dat we het Engelse Magazine hebben 🙂 En dan is het spel snel gespeeld. Het magazine opgezocht, het nummer van de boot: “WH587” ingeklopt bij onze grote vriend Google. En binnen een paar minuten hebben we de fotograaf en de locatie gevonden: Peter van Allen, en de locatie is Chessil Beach (ookwel Jurassic Coast). Hieruit blijkt maar weer hoe krachtig Google is. Twee letters en drie cijfers van een boot zijn voldoende om te achterhalen waar een mooi plekkie is.

Nadat de locatie was bepaald, was ons plan snel gesmeed. Jurassic Coast werd onze eerste halte in Engeland. Vanaf daar zouden we de kust volgen naar het oosten.

Tsja, en dan kom je aan in Weymouth, halverwege gelegen aan Chessil Beach. Dan blijkt dat een strandje van maar liefst 30 kilometer te zijn. En van die 30 kilometer zijn er 29 bewoond door kiezelstenen, kiezelstenen en kiezelstenen. Die andere kilometer ligt bezaaid met kiezelstenen. En het lopen op zo’n strand is zo zwaar, dat een strandje wandelen van 3 kilometer niet eens een optie zou zijn geweest. Had ik al gezegd dat daar kiezelstenen lagen?
Dan maar aan de autochtonen vragen of zij iets weten. Dan krijg je wel informatie, maar niet waar je veel mee kan. Totdat een ‘local’ zegt dat de vissers vroeger bij weinig zicht konden zien of ze thuis waren aan de hand van de grootte van de kiezels. Het bleek dat de grootte van de kiezels afhankelijk was van de plek. Zuid-west: daar liggen de grote, Noord-oost, daar liggen de kleine kiezeltjes.
En met deze extra info hebben we tot op de kiezel nauwkeurig kunnen achterhalen waar het was. En dat vind ik nu het leuke van deze zoektocht. Dat je een plek kunt bepalen met de hypermoderne techniek van Google, twee letters en drie cijfers van een bootje en een eeuwenoude wijsheid van schippers.

En het leuke was dat het bootje er zelf ook nog lag 🙂 🙂
Het bootje van Peter van Allen

Schrijf een reactie


Naam (required)
E-mail (verplicht - wordt niet publiek gemaakt!)
Jouw website


Volg ons op LinkedIn
Volg ons op twitter
Abonneer (RSS Feed)
Volg ons op Facebook