The moment it clicks

Portret kind.

Nee, dit is geen review van het boek van fotograaf Joe McNally. Het had natuurlijk wel gekund, want dat vind ik zonder meer een heel goed boek over fotografie.
Nee, dit gaat over het moment waarop je weet dat je een goeie foto hebt gemaakt. Je weet dit al voordat je naar het display op je camera hebt gekeken. Je weet het eigenlijk al in de fractie van een seconde dat je spiegel omhoog staat, je sluiter openstaat en je heel even dat zwarte beeld in de zoeker van je camera hebt.
Dat gebeurt niet vaak, het gebeurt eigenlijk maar zelden. En dat is nu net de kick die het geeft. De kick dat je weet dat het goed zit en je de afbeelding bij wijze van spreken al blind durft te laten afdrukken.

Het is natuurlijk geen bijzonderheid als je bijvoorbeeld een landschapsfoto of architectuurfoto maakt vanaf een statief. Want dan is er tijd genoeg om te kijken. Nee, de kick krijg je als je een zeer beweeglijk onderwerp hebt. En beweeglijk was hij zeker!
Een bekende venlonaar kwam bij me langs. Bekend van de leedjesaovend van Venlo 2009. Bekend omdat hij de leedjesaovend van de Jocus heeft gewonnen. Het is een trio wat de eerste prijs had, maar de tofste van die drie kwam dus bij me langs. Of ik portretten van zijn koters wilde maken. Portretten die bij wijze van verrassing voor zijn ega, op groot formaat aan de muur moest hangen. De woorden “groot formaat” gingen vergezeld van het gebaar van een jonge sportvisser die een collega visser wil overtreffen.

Dat was uiteraard geen probleem. Achtergrond van de fotostudio naar beneden, studioflitsers opgezet en camera geladen met een verse kaart. Effe een kinderportret schieten.
Nu hebben we wel vaker kleine kinderen gefotografeerd. De bijkomende moeilijkheden van watervlugge koters is dus wel bekend. Maar volgens mij hadden ze in deze toch net een vers setje duracell’s gestoken. Een bolletje kwik op een trilplaat is makkelijker te fotograferen.
De trucendoos voor kinderfotografie werd opengetrokken. Mooi met een pen een afdruk van zijn voetjes op het papier getekend. Dat was wel een uitdaging voor hem, om telkens zijn voeten precies in die vorm te zetten. Met als gevolg dat hij naar beneden keek om te zien of hij precies goed stond. Nou ja, dan maar doen wat je normaal niet doet: “kijk eens in de camera”, daarbij wijzend op dat grote zwarte gat. Het gevolg was dat hij binnen een halve seconde met zijn neus tegen de rand van de zonnekap met een heel groot oog naar me zat te kijken. “Nee, je moet wel op de voeten blijven staan”. Nog een keer proberen. Maar op de een of andere manier was het woord “camera” voor hem het commando om te proberen de sensor los te peuteren, door de lens heen.
Dat is nu net het leuke van kinderen fotograferen: altijd onverwacht en altijd leuk. Je moet alleen iets meer geduld hebben.

Zijn broertje roept hem…….. Klik…. zwart…. en ik weet dat ik klaar ben!

Just Joosten

Schrijf een reactie


Naam (required)
E-mail (verplicht - wordt niet publiek gemaakt!)
Jouw website


Volg ons op LinkedIn
Volg ons op twitter
Abonneer (RSS Feed)
Volg ons op Facebook